Etiket Arşivi: 'Peki Cihan'

Yazalım bir iki kelam

Yayınlanma 23 Nisan 2009

Boş bir zaman farkettim içimden yazmak geldi. İki kelam dökülsün gözümden sözümden elimden.

Bu aralar yine vites büyütme çabaları var hayatımda, hatta ve hatta okul hayatımda. Vizeler bitti finallere yakınız, kötü geçen vizelerin ardından yapılması zorunlu ödevler. İstersen yapma. Aynı şeyleri yaşamayı sevmiyorsan tabi

Havalar ısınıyor, baharı damarlarımda hissedebiliyorum ama çaktırmıyorum. Etrafım canı yananlarla dolu zaten. Çılgınlık yapmak isterken okul sıralarında oturmak zorunda olan üniversite gençliğini gözlerimle görüyorum. Zamanında da lise gençliğini görüyorduk. Bir şey değişmiyor. Hatta hocalarım bile aynı dertten muzdaripler. Hocam bahçeye mi çıksak desek 1 saniye düşünecekleri yok aslında ama ne yapsınlar. Vazifeleri paylaşıyoruz.

Sıkılıyorum ama sıkılmam gerektiğini biliyorum, kendimi meşgul edecek kafamı dağıtacak şeyler yaptığım zaman sıkılmaya geri dönmeyeceğimi biliyorum. İşte onun sonunda da onun sıkıntısı en ağırı oluyor zaten.

Bazen şöyle etrafıma bakıyorum, bir şeyler paylaşacağım kimse kalmamış görüyorum. Herkes bir şeyler paylaşacak birini bulmuş çoktan kendine. Benimle paylaşmak da kolay fakat ben? Etrafımda paylaşayım diye gözümün içine bakan ailemden başka kimim var?

Yalnız takılmanın asosyalliğinin acısını kız arkadaşlarımdan çıkarmaya çalışırken hata yapmamaya çalışmaktan sıkılmış biriyim artık. Ben de insanım, bazen patlıyorum, duygularıma hakim olamıyor yanlışlar yapıyorum, tam kendime kızacakken etrafıma bakıyorum ve diğerlerinin yanında benimkinin gözle görülmeyecek kadar küçük olduğunu görüp vazgeçiyorum. Belki kendime de güvenmezdim ama birine güvenmem gerekse etrafıma baktığımda en yüksek puanı yine kendimin aldığını görüyorum. Keşke güveneceğim bir kişi daha olsaydı hayatımda…

Bahar geldi izliyorum. Elimden başka bir şey gelmiyor. Her şeyi yapma özgürlüğüne sahibim fakat hiçbir şeyi yapmama izin yok. Ne kadar kasıntı bir cümle oldu değil mi? Farkındayım. Ama kasıla kasıla yaşıyorum zaten. Bu kadar kasılmaya bu göbek nasıl oluyor onu da anlamış değilim gerçi.

Geçenlerde derste çok sevdiğim bir hocam bana döndü ve benim de üniversitede eğitim veren bir hoca olmamı söyledi. Arkadaşlarım da böyle diyorlar. Fakat ne bilim. Ben yanlışları görüp düzeldikçe, doğrulardan uzaklaşır hale geldim diye korkuyorum. Tüm yanlışları biliyor olmam benim doğru biri olduğumu göstermeyecek. Belki de hata yapmaktan korkuyorumdur o konuda da. Bir gün bana yapılan yanlışları ben de başkasına yaparım diye korkuyorumdur… Ama büyük konuşmuyorum. Ama bir gün öğretmen olursam, lisede olmam o da yüksek olur eminim. De yeterince yüksekten uçuyorum zaten fazlasına gerek yok bence.

İnsanlar görüyorum mutlu, insanlar görüyorum farklı, değişik, her çaptan her satırdan adamlar. Yaptığı yanlışların doğruluğunu savunan çünkü yanlış olduğunu öğrenince intihar etmekten korkan insanlar görüyorum. Gülüyorum, ağlıyorum, sevinmiyorum, üzülüyorum. Etrafıma bakıyorum yakınımdakilere, yaşam mücadelesinden başka bir şey yapmıyorlar. Yanlış yapmak mübah olmuş amaç hayatta kalmak ya da mutlu olmakçasına. Peki Cihan sen neden hiç yanlış yapmıyorsun. Halbu ki senin uzmanlık alanın değil mi? Zevk bile almaz mısın bundan? Kralını yaparsın biliyorum ama yapmıyorum. Çünkü o zaman onlardan ne farkım kalacak? O zaman adım Cihan mı olacak? Sanmam. Yaptığı doğrularla mutsuz olan bir adam olarak geldim dünyaya ve artık çok geç Böyle de gideceğim. Ölmeden 1 saat önce belki yaptığım bir doğru neticesinde takdir edilirim ve mutlu olmayı başarırım. Mutluluk yanlışlarla olmamalı olamaz. O bir mutluluk değildir, o bir hazdır bir tatmindir. Acısı bir gün elbet çıkar, sanki benim acım çıkmıyor ya

Türk filmlerinin senaryolarından fırlayıp gelmişim. Beni kimler yetiştirdi bazı şeyleri bana kimler öğretti unutuyorum hatırlamıyorum bazen. Ama tüm öğrendiklerimin anamdan babamdan olmaığı bir gerçek. Nerden bildiğimi bilmediğim olaylar, hatırlamadığım anılar, sebebini bilmediğim acılar. Bunların yerini yurdunu bilmiyorum, bilmem gerekip de unuttuğum şeylerin de anlamını çözemiyorum. Bazen kim olduğumu düşünüyorum. Bazen kim olduğumu unutuyorum…

Konsantre de olamıyorum. Yazımı sonlandırıyorum. Devam ediyorum pes etmiyorum. İyi günler diliyorum…




ankara escort izmir escort antalya escort eskişehir escort escort ankara